Mən kiməm

İnsan həyatında sevgi, münasibətlər, ailə, dostluqlar və bağlar çox dəyərlidir. Amma heç bir bağ insanın özünü itirməsi bahasına qurulmamalıdır.

Mən dərindən bağlana bilərəm, sevə bilərəm, güvənə bilərəm, həyatımı kimsə ilə paylaşa bilərəm — amma öz həyatımın sahibliyindən imtina etmədən.
Mənim üçün sağlam bağ asılılıq deyil, qarşılıqlı gücdür. Yanımda olan insanın mənə ehtiyac duyduğum zaman dayaq olmasını, amma həyatımı idarə etməyə çalışmamasını istəyirəm. Mən də qarşımdakı insanın həyatında eyni azadlığa hörmət etmək istəyirəm.
Mən həyatı səthi yaşaya bilmirəm. İnsanları, münasibətləri, hadisələri və öz təcrübələrimi sadəcə yaşamaqla kifayətlənmirəm; onların mənasını da axtarıram.
“Bu niyə baş verdi?”
“Mənə nə göstərir?”
“Mən burada nə öyrənirəm?”

“Bunun arxasında nə var?”

Mənim üçün həyat yalnız baş verən hadisələrdən ibarət deyil. Onların içində gördüyümüz mənalardan da ibarətdir.
Sezgilərimə güvənirəm. Enerjiyə, simvollara, təsadüflərin bəzən daşıdığı mənalara və həyatın görünməyən tərəfinə açığam. Amma kor-koranə inanmıram. Mənim üçün intuisiya ilə ağıl bir-birinin əksi deyil.
Hiss edirəm. Müşahidə edirəm. Sorğulayıram. Araşdırıram. Və sonra öz həqiqətimi formalaşdırıram.
Bəlkə də buna görə özümü heç vaxt yalnız bir kateqoriyaya sığışdırmaq istəməmişəm. Mən həm məntiqli, həm intuitiv; həm güclü, həm həssas; həm müstəqil, həm də dərin bağlara ehtiyacı olan biriyəm.
Mən ziddiyyətlərimi aradan qaldırmağa çalışmıram. Onları bir-birinə qarşı qoymadan bir bütövün fərqli tərəfləri kimi qəbul etməyi öyrənirəm.
Mənim üçün azadlıq məsuliyyətsizlik demək deyil. Əksinə, azadlıq öz seçimlərinin məsuliyyətini də öz üzərinə götürməkdir.
Ona görə də həyatımda “istəyirəm” ilə “doğrudur” arasındakı fərqi, arzu ilə dəyəri, azadlıqla məsuliyyəti, sevgi ilə sahiblik hissini, yaxınlıqla asılılığı daim araşdırıram.
Münasibətlərdə də mənim üçün sevgi yalnız söz deyil.
Mən davranışda görünən sevgiyə inanıram.
Dəstək.
Etibar.
Sədaqət.
Qayğı.
Səy.
Cömərdlik.
Məsuliyyət.
Bir-birinin yanında olmaq.
Mən güclü insanları sevirəm. Amma gücü nəzarətlə qarışdırmıram. Mənim üçün həqiqi güc başqasının üzərində hakimiyyət qurmaq deyil, özünü və həyatını idarə edə bilməkdir.
Eyni şeyi münasibətlərdə də axtarıram:
məni kiçiltmədən yanımda dayanan, məni məhdudlaşdırmadan qoruyan, mənə sahib çıxarkən mənə sahib olmağa çalışmayan bir tərəfdaşlıq.
Mən həyatın gözəlliklərini də çox sevirəm. Gözəl bir gecəni, dənizi, musiqini, səyahəti, yaxşı söhbəti, güclü ehtirası, spontanlığı, təbiəti, göyə baxmağı, yeni bir şey kəşf etməyi…
Məncə bunlar həyatın “artıq” hissələri deyil.
Bunlar həyatın özüdür.
Amma mən intensivliyi sevsəm də, mənasızlığı sevmirəm. Mənim üçün yaşadığım şeyin məndə bir iz buraxması, məni bir az da özümə yaxınlaşdırması vacibdir.
Bəlkə də ən güclü tərəflərimdən biri yenidən qurmaq bacarığımdır.
Həyat məni dəyişdirdikcə, mən də özümü yenidən qurmağı öyrəndim. Bəzən dağıldım, yoruldum, itirdim, dayandım. Amma bir yerdən sonra yenə:
“İndi yenidən qururam.”
dedim.
Öz həyatımı, işimi, münasibətlərimi, arzularımı, dünyagörüşümü, gündəlik həyatımı…
Mənim üçün inkişaf mükəmməl bir versiyaya çevrilmək deyil. Özümə daha yaxın bir versiyaya çevrilməkdir.
Bununla yanaşı, bilirəm ki, güclü olmağın da öz kölgəsi var. Bəzən özümdən həddindən artıq çox şey gözləyirəm. Hər şeyi bacara biləcəyimə inanmaq gözəldir, amma hər şeyi tək daşımaq məcburiyyətində olmadığımı da öyrənirəm.
Və bütün bunların içində özümə verdiyim ən vacib suallardan biri budur:
Həyatımın sahibi mən ikən, başqaları ilə necə həqiqətən dərin bir həyat paylaşa bilərəm?
Məncə cavab nə tamamilə tək qalmaqdır, nə də özünü başqasına təslim etmək.
Cavab — özün olaraq qalaraq bağ qura bilməkdir.
Sevərək özünü itirməmək.
Azad olaraq məsuliyyətsiz olmamaq.
Güclü olaraq kövrəkliyə yer vermək.
Dərin bağ quraraq öz həyatının müəllifi olaraq qalmaq.
Mən hələ də bunu öyrənirəm.
Və bəlkə də SISU-nun mənim üçün mənası məhz buradan başlayır:
özünü hazır bir qəlibə salmaq yox, öz həyatına uyğun gələn insanı, həyatı və yolu yaratmaq cəsarəti.